Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

ΕΙΝΑΙ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΠΑΝΤΟΥ

Είναι κρυμμένη παντού
Της Βιβής Αντωνίου

             Αναρωτιέμαι ποιος τελικά να ήταν ο λόγος που αποφάσισα να πάω σε αυτή τη συγκέντρωση. Μπορεί για όλα να φταίει αυτό˙ το μεγαλύτερο, το φοβερότερο μου ελάττωμα. Δεν μπορώ να αντισταθώ σε τίποτα καινούριο. Δεν γίνεται να μη δοκιμάσω κάτι για πρώτη φορά, να δω πώς είναι, βρε αδερφέ. Μόνο στις γευστικές μου επιλογές είμαι λίγο περίεργη.
         Έχω ήδη φτάσει τα τριάντα. Πάνε 5 χρόνια που αποφοίτησα από τη σχολή καλών τεχνών. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έμενα χωρίς δουλειά. Να με, τώρα εδώ σε μια αίθουσα γεμάτη με αγνώστους που αγωνίζονται -λένε- για τα δικαιώματα μου. Προσπαθώ συνεχώς να καταλάβω τι θέλει να πει ο ποιητής, ενώ μια αίσθηση κοροϊδίας πλανάται στην ατμόσφαιρα. Ο ένας μετά τον άλλο παίρνουν τον λόγο έχοντας ως μοναδικό σκοπό να γκρεμίσουν τον διπλανό τους. Με τον τρόπο αυτό θα είναι μόνο αυτοί όρθιοι. 
         Ακούω λέξεις που δεν έχω ξανακούσει. Λέξεις, όπως «εξουσιολαγνεία» και «καρεκλοκένταυροι». Δεν αντέχω άλλο. Την αγανάκτηση μου έρχεται να διαδεχτεί η απογοήτευση. Μα πώς μπορούν, πώς τολμούν και μιλούν για αλληλεγγύη και συλλογικότητα; Η απάντηση είναι μία: θράσος. Και πάλι θράσος !
Η σκέψη μου αποφάσισε να ταξιδέψει 20 χρόνια πίσω. Στην αίθουσα αναμονής των χειρουργείων. Εκεί που είχα γνωρίζει τον πρώτο πραγματικά χαμογελαστό φίλο μου. Έτρεχε με το αναπηρικό του αμαξίδιο, έκανε σβούρες, χόρευε και εγώ περίμενα να δω αν θα κάνει κολοτούμπα στον αέρα. Θυμάμαι ακόμα το πώς μιλήσαμε.
-Γεια, είμαι ο Δημήτρης.
-Εγώ η Μαρίνα.
-Είμαι 12 και μένω εδώ πιο πάνω, στο ίδρυμα.
-Εγώ μένω σε ένα χωριό στη Χίο.
-Πηγαίνεις σχολείο; Τι τάξη;
-Πηγαίνω Πέμπτη Δημοτικού. Εσύ;
              Εκείνη τη στιγμή δεν κατάλαβα πόσο χαζή ήταν η ερώτηση μου. Ο Δημήτρης όχι μόνο δεν έδωσε σημασία, αλλά μου αποκάλυψε ότι έχει κάνει ήδη 36 ορθοπεδικές επεμβάσεις. Δεκαοχτώ σε κάθε πόδι. Ένιωθα κιόλας άσχημα. Ένιωθα άσχημα για όλο το παράπονο και τον πόνο μέσα μου. Μόνο και μόνο γιατί έπρεπε να μάθω για τρίτη φορά στα 11 χρόνια μου να περπατάω. Από εκείνη μας τη συνάντηση και μετά, βρισκόμασταν κάθε μέρα. Εγώ περπατούσα, ενώ ο Δημήτρης έκανε προπόνηση, όπως έλεγε «Τώρα κάνω προπόνηση. Αλλά σε 15 χρόνια θα είμαι σπουδαίος χορευτής, θα δεις».
       Κάποια μέρα, έτσι απλά, οι γιατροί μας είπαν ότι είχαμε καταφέρει όλα όσα θέλαμε και ότι θα μπορούσα τώρα στα 15 μου χρόνια να έχω μια καλή συνέχεια χωρίς επισκέψεις στο νοσοκομείο και χωρίς χειρουργεία. Πριν φύγουμε, ζήτησα απ τη μαμά μου να μ’ αφήσει να κάνω μια τελευταία βόλτα. Περπάτησα όλους τους διαδρόμους, αλλά δεν συνάντησα τον Δημήτρη. Ήθελα μόνο να τον χαιρετίσω.
         Πόσο θα ήθελα να ανοίξει η πόρτα τώρα και μπει μέσα το φιλαράκι μου. Να ανέβει στο βήμα, μόνο για να χορέψει. Να κάνει αυτή την κολοτούμπα που περίμενα πάντα με τόση αγωνία να δω. Να δείξει σε όλους αυτούς τους βολεμένους εγωιστές πώς τελικά η μεγαλύτερη αναπηρία είναι αυτή που δεν φαίνεται. Είναι αυτή που είναι κρυμμένη καλά. Ναι, αναπηρία δεν είναι να μην μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα πόδια σου, τα χεριά σου, τα μάτια και τα αυτιά σου. Η μεγαλύτερη αναπηρία όλων των εποχών είναι ο εγωκεντρικός τρόπος σκέψης. Μόνο κάποιος σαν τον φίλο μου μπορεί να τους δείξει πώς μπορείς να τα αλλάξεις όλα. Πώς να είσαι άνθρωπός.




Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙΣ;;

Kύριε Γαβρόγλου δεν μου κουρέλιασες μόνο το πτυχίο …τη ψυχή μου κουρέλιασες
Στα 37 μου χρόνια, μετά από 4 έτη σπουδών στο Παιδαγωγικό Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου του Βόλου, αφού ξόδεψα πολλά χρήματα και μελέτησα εκατοντάδες ώρες για να ενημερώνομαι για τις νέες εξελίξεις στο χώρο της εκπαίδευσης των μαθητών με αναπηρία και μετά από 15 έτη εργασίας (ως αναπληρώτρια φυσικά) σε δομές της Ειδικής Αγωγής, τμήματα ένταξης και ειδικά σχολεία, άκουσα με τα αυτιά μου εχθές, Παρασκευή 7 Απριλίου, τον υπουργό Κο Γαβρόγλου να μου πετάει κατάμουτρα ότι το πτυχίο μου δεν έχει αξία γιατί η εξωτερική αξιολόγηση των Πανεπιστημιακών Τμημάτων Ειδικής Αγωγής είναι ελλιπής. Με λίγα λόγια αμφισβήτησε την αξία του πτυχίου μου κάτι που δεν έχει ακουστεί ποτέ μέχρι σήμερα για τα πτυχία που παρέχουν τα Ελληνικά Δημόσια Πανεπιστήμια.
Όμως εγώ δεκαπέντε χρόνια τώρα έστησα πολλά Τμήματα Ένταξης. Βοήθησα στην εξέλιξη και στην καλύτερη λειτουργία των Ειδικών Σχολείων. Βοήθησα και συνεργάστηκα με δεκάδες συναδέλφους. Δούλεψα σκληρά με πολλούς μαθητές. Και επειδή το κράτος και οι εκάστοτε κυβερνήσεις ήταν ελλιπείς και αδιαφόρουσαν για τη σωστη στήριξη των μαθητών μου και των οικογενειων τους, έπαιξα και άλλους ρόλους. Έκανα την ψυχολόγο όταν άκουγα τον πόνο και σκούπιζα τα δάκρυα δεκάδων γονιών. Έκανα τη καθαρίστρια, για να μάθουν να παιδιά μου να καθαρίζουν το χώρο τους. Έκανα τη νοσηλεύτρια, δίνοντας φαρμακευτική αγωγή στους μαθητές μου ή φροντίζοντας τους κατά τη διάρκεια μιας κρίσης τους. Μέχρι και τον εργάτη έκανα, κάνοντας τη μετακόμιση ενός ειδικού σχολείου με άλλους συναδέλφους (οι περισσότεροι αναπληρωτές) μέσα σε 2 μέρες, για να υποδεχθούμε τους μαθητές σε ένα νέο σχολείο και μάλιστα στα μέσα της χρονιάς. Αναγκάστηκα μάλιστα να αλλάξω και το κούρεμα μου, το έκανα κοντό, για να είναι λιγότερος ο πόνος μου όταν κάποιος μαθητής μου, κατά τη διάρκεια μιας κρίσης του, μου τραβούσε τα μαλλιά. Και ύστερα από αυτά έρχεται η απόλυτη απαξίωση από τον προϊστάμενο σου, τον υπουργό.  Και αναρωτιέμαι….
Τι φταίω εγώ ως εργαζόμενη με ελαστική σχέση εργασίας μάλιστα, να πληρώνω τις υποτιθέμενες ελλείψεις, σύμφωνα με την άποψή σας, ενός πανεπιστημιακού τμήματος;
Γιατί τόσο καιρό η πολιτεία δεν φρόντιζε να βελτιώσει την κατάσταση των συγκεκριμένων Πανεπιστημιακών Τμημάτων;
Τι φταίνε οι γονείς μου που ξοδεύτηκαν 4 χρόνια για να έχω ένα πτυχίο «κουρελόχαρτο» σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Γαβρόγλου;
Τι να πω στους γονείς μου όταν με ρωτάνε όλα καλά με τη δουλειά; Μήπως να πω ότι ο υπουργός με αξιολόγησε με συνοπτικές διαδικασίες και με είπε ελλειπή;
Τι να πω στους άλλους συναδέλφους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς; Ότι έρχεται και η σειρά τους να τους απαξιώσουν τα πτυχία τους;
Τι να πω στους γονείς των μαθητών μου όταν με ρωτάνε για την πρόοδό των παιδιών τους; Μήπως να τους πω ότι δεν είμαι αρμόδια να τους απαντήσω και ότι τόσα χρόνια οι τύχες των παιδιών τους ήταν σε χέρια ελλιπή εκπαιδευτικού, με βάση τα λεγόμενα του υπουργού;
ΟΧΙ όμως δεν θα το βάλω κάτω! Ξέρω τι έχω κάνει τόσα χρόνια! Έχω δουλέψει σκληρά και δεν θα επιτρέψω σε κανένα να το αμφισβητήσει. Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να αμφισβητήσει το πτυχίο μου στην Ειδική Αγωγή.

Κύριε εκάστοτε υπουργέ ακούστε με καλά,
Είμαι εδώ, κρατάω γερά και αγωνίζομαι για το δικαίωμα μου στην αξιοπρεπή εργασία αλλά και για το δικαίωμα των μαθητών μου στην ποιοτική εκπαίδευση. Θα με βλέπετε να αγωνίζομαι με τους συναδέλφους μου, με τους μαθητές μου και τους γονείς τους στα Υπουργεία, στη Βουλή, στους δρόμους και όπου αλλού χρειαστεί… και σήμερα και αύριο και για πάντα!!!!!!
Γοδέβενου Ελένη
Η δασκάλα
του Φάνη, του Στέλιου, του Παναγιώτη, του Άγγελου, του Μανου, της Κων/νας, του Δημήτρη, του Βασίλη, του Πάνου, του Διονύση, της Νεκταρίας, του Νίκου, της Ειρήνης, της Λάουρας, της Ειρήνης, του Κων/νου, του Γιάννη και δεκάδων άλλων μαθητών.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ Ή ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ;

Ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους έχει ένα άτομο με αναπηρία στην οικογένεια του...

Σύμφωνα με νέα Παγκόσμια Έρευνα για την Υγεία, περίπου 785 εκατομμύρια (15,6%) άνθρωποι, ηλικίας άνω των 15 ετών, ζουν σήμερα με αναπηρία, εκ των οποίων τα 110 εκατομμύρια, ποσοστό 2,2%, αντιμετωπίζουν πολύ σημαντικές λειτουργικές δυσκολίες.

H έρευνας ολοκληρώθηκε το 2015. Το ερώτημα για μένα είναι απλό.Με τέτοια νούμερα γιατί αντιμετωπίζουμε τα άτομα με αναπηρία ως διαφορετικούς;


Περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι, εκτιμάται ότι ζουν με μίας μορφής αναπηρία, ή το 15% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού.
Από το ποσοστό αυτό, το 2%-4% αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην μετακίνηση.
Όπως δείχνουν τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.), ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους έχουν ένα μέλος της οικογένειάς τους με αναπηρία. Δυστυχώς όμως, το 75% των ατόμων με σοβαρές αναπηρίες, δεν έχουν την δυνατότητα να συμμετάσχουν πλήρως στην αγορά εργασίας της Ευρώπης, δεν έχουν ίση πρόσβαση στην εκπαίδευση, βρίσκονται στην κορυφή των ποσοστών ανεργίας και ζουν γενικά με πολύ χαμηλότερο εισόδημα.
Σύμφωνα με νέα Παγκόσμια Έρευνα για την Υγεία, περίπου 785 εκατομμύρια (15,6%) άνθρωποι, ηλικίας άνω των 15 ετών, ζουν σήμερα με αναπηρία, εκ των οποίων τα 110 εκατομμύρια, ποσοστό 2,2%, αντιμετωπίζουν πολύ σημαντικές λειτουργικές δυσκολίες.
Το Global Burden of Disabilities,  εκτιμά ότι τα 190 εκατομμύρια έχουν βαριά αναπηρία, η οποία προκύπτει από τετραπληγία, σοβαρή κατάθλιψη ή τύφλωση. Ο ίδιος Οργανισμός εκτιμά τα αντίστοιχα ποσοστά αναπηρίας σε παιδιά (ηλικίας 0-14 ετών), που υπολογίζονται στα 95 εκατομμύρια (5,1%), εκ των οποίων τα 13 εκατομμύρια έχουν αναπηρία βαριάς μορφής (0,7%).
Ολοένα και αυξανόμενοι αριθμοί
Ο αριθμός των Ατόμων με Αναπηρία, ολοένα και αυξάνεται. Αυτό σύμφωνα με τους επιστήμονες, οφείλεται αρχικά στη «γήρανση» του πληθυσμού καθώς, τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κάποια αναπηρία. Επιπροσθέτως όμως, στην μεγάλη αύξηση των αναπηριών  σε παγκόσμιο επίπεδο συμβάλλουν οι χρόνιες παθήσεις οι οποίες σχετίζονται με την αναπηρία, όπως είναι ο διαβήτης, τα καρδιαγγειακά προβλήματα, αλλά και οι ψυχικές ασθένειες .
Οι χρόνιες παθήσεις εκτιμάται ότι αποτελούν το 66,5% του συνολικού χρόνου που αναλογεί στα χρόνια με αναπηρία, σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τα πρότυπα της αναπηρίας σε μία συγκεκριμένη χώρα, επηρεάζονται από την εξέλιξη των συνθηκών υγείας και τις τάσεις στον τομέα του περιβάλλοντος αλλά και παράγοντες όπως τα τροχαία ατυχήματα, οι φυσικές καταστροφές, οι πολεμικές συγκρούσεις, η διατροφή και η χρήση ουσιών.
Με λίγα λόγια, λένε, οι επιστήμονες, τα Άτομα με Αναπηρία, δεν μπορούν να μετακινηθούν με άνεση, να πάνε στη δουλειά τους, στο εστιατόριο, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στη βιβλιοθήκη, να πάνε για ψώνια, να συναντήσουν τους φίλους τους, ή να κάνουν οποιαδήποτε άλλη καθημερινή δραστηριότητα, λόγω της έλλειψης πρόσβασης σε μεταφορικά μέσα, πεζοδρόμια ή κτήρια. Αξίζει να σημειωθεί ότι 1 στα 2 Άτομα με Αναπηρία, δεν έχει συμμετάσχει ποτέ σε κάποια δραστηριότητα, πολιτιστική ή αθλητική, και δεν έχει πάει ποτέ σε θέατρο, κινηματογράφο, συναυλία ή βιβλιοθήκη.
Η ελεύθερη μετακίνηση των Ατόμων με Αναπηρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι απλά ουτοπική, σημειώνουν οι ειδικοί, γιατί τις περισσότερες φορές υπάρχουν φραγμοί μας εμποδίζουν από το να φύγουμε από το μέρος όπου ζούμε.
«Όλοι μας ζούμε σε ένα μη προσβάσιμο περιβάλλον, παρά το γεγονός ότι αντιπροσωπεύουμε, μαζί με άλλα άτομα με προσωρινά μειωμένη κινητικότητα, το 40% του πληθυσμού» επισημαίνουν οι εκπρόσωποι των Ατόμων με Αναπηρία και συμπληρώνουν. «Στις 15 Νοεμβρίου το 2010, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενέκρινε μία στρατηγική, ώστε να καταργήσει τους φραγμούς αυτούς, που εμποδίζουν τα Άτομα με Αναπηρία από το να συμμετέχουν στην κοινωνία. Παρόλα αυτά μέχρι σήμερα τα πράγματα δεν έχουν διορθωθεί ή τουλάχιστον καλυτερεύσει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες».
Πηγή:naftemporiti.gr

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

O ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΨΥΧΗ

"Ο δάσκαλος πρέπει να έχει καρδιά και ψυχή για να τις χαρίσει στους μαθητές του." Είχε δηλώσει σε μια του συνέντευξη ο αξέχαστος δάσκαλος  Χρίστος Τσολάκης.

Ο Παλαιστίνιος Ahmed Sowafery είναι ένα καταπληκτικό παράδειγμα για όλους.
Ο 33χρονος σήμερα   Ahmed Sowafery έχασε τα δυο του πόδια αλλά και το αριστερό του χέρι  κατά τη διάρκεια μιας ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα. Αψηφώντας τη βαρβαρότητα τους, επέστρεψε στο σχολείο του για να διδάξει στους μαθητές του τη ζωή. 






Πηγή: Aimee Shalan και Samer Abdelnour

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ

Η ταινία μικρού μήκους που κερδισε το 1ο βραβείο στον 3ο διεθνή διαγωνισμό που συνδιοργανωσανε το Μουσείο Σχολικής Ζωής και η Εκπαιδευτική Ραδιοτηλεόραση ανήκει σε έναν Ειδικό παιδαγωγό. Μα πάνω απ όλα ανήκει στους μαθητές του. Ο κ. Δημήτρης Αίσωπος δημιούργησε με πολλή αγάπη το βίντεο που ακολουθεί και όσο προχωράμε ....θα τον συναντάμε.







Πολλά μπράβο σε όσους βοήθησαν στην ολοκλήρωση της ταινίας....